กลอนนักปราชญ์

จะไม่ขอพึ่งพิงสิ่งศักดิ์สิทธิ์
จะไม่ขออิทธิฤทธิ์บันดาลผล
จะไม่ขอมนต์เสกลงเลขยนต์
จะไม่ขอเล่ห์กลดลบันดาล
จะใช้สมองและสองมือ
จะยึดถือคุณธรรมเป็นแก่นสาร
จะขยันหมั่นเพียรนานและนาน
จะสืบสานยุติธรรมประเทศไทย

อาขยาน ปากเป็นเอก

ปากเป็นเอก เหมือนเสกมนต์ใช้คนเชื่อ ฉลาดเหลือวาจาปรีชาฉาน
จะกล่าวถ้อยร้อยคำไม่รำคาญ เป็นรากฐานเทิดตนพ้นลำเค็ญ
เลขเป็นโทโบราณท่านสั่งสอน เร่งสังวรเวี่ยไว้ใช้ว่าเล่น
การคำนวณควรชำนาญคูณหารเป็น ช่วยให้เด่นดีนักหนารู้ค่าคน
หนังสือเป็นตรีวิชาปัญญาเลิศ เรียนไปเถิดรู้ไว้ไม่ไร้ผล
ยามยากแค้นแสนคับไม่อับจน ได้เลี้ยงตนด้วยวิชาหาทรัพย์ทวี
ชั่วดีเป็นตราประทับไว้กับโลก ยามวิโยคชีพยับลับร่างหนี
ที่สูญแท้ก็แต่ตัวส่วนชั่วดี คงที่เป็นลือทั่วชั่วฟ้าดิน

บาป

ธรณีนี่นี้ เป็นพยาน

เราก็ศิษย์มีอาจารย์ หนึ่งบ้าง

เราผิดท่านประหาร เราชอบ

เราบ่ผิดท่านมล้าง ดาบนั้น คืนสนอง




กลอนสุดท้ายของ"ศรีปราชญ์"กวีเอกของไทยในยุดสมัย

สมเด็จพระนารายณ์มหาราช